بگذر از نی, من حکـایــت میــکــنـــم وز جــدایـی هــا شـکـایـت مـیـکـنــمنـی کـجـا ایـن نـــکتـــه هـــا آمـوخته نــی کـجـا دانـد نـیـستـان سـوخـتـه؟بـشـنـــو از مــــن بهـترین راوی منــم راست خواهی,هم نی و هم نی زنمنشنو از نی,نی حصیری بیش نیست بــشـنـو از دل , دل حـریـم کـبـریاستنـی چــو ســوزد خـار و خاکستر شود دل چــو ســـوزد خــانــه ی داور شـود امیدوارم همین باشه

بازی روزگار را نمی فهمم!من تو را دوست می دارم... تو دیگری را... دیگری مرا... و همه ما تنهاییم!داستان غم انگیز زندگی این نیست که انسانها فنا می شوند،این است که آنان از دوست داشتن باز می مانند.همیشه هر چیزی را که دوست داریم به دست نمی آوریم،پس بیاییم آنچه را که به دست می آوریم دوست بداریم.انسان عاشق زیبایی نمی شود،بلكه آنچه عاشقش می شود در نظرش زیباست!انسان های بزرگ دو دل دارند؛دلی که درد می کشد و پنهان است و دلی که میخندد و آشکار است.همه دوست دارند که به بهشت بروند،ولی کسی دوست ندارد که بمیرد ... !عشق مانند نواختن پیانو است،ابتدا باید نواختن را بر اساس قواعد یاد بگیری. سپس قواعد را فراموش کنی و با قلبت بنوازی.دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه مخلوقات جایی باشد،پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم. اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است؛محبتشان نسبت به یکدیگر نامحدود می شود.عشق در لحظه پدید می آیدو دوست داشتن در امتداد زمانو این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.راه دوست داشتن هر چیز درک این واقعیت است که امکان دارد از دست برود :انسان چی

بی تو مهتاب شبی باز آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم در نهان خانه ی قلبم گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر کشیدیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ی ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب من و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم آمد تو به من گفتی : از این عشق حذر کن لحظه ای چند بر این آب نظر کن آب آیینه ی عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا که دلت با دگران است تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن با تو گفتم : حذر از عشق ندانم ، سفر از پیش تو هرگز نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر بر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم باز گفتم : که تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو در افتم ، همه جا گشتم و گشتم حذر

نیایش شبانهخدای خوبم .....قسم به لحظهای که دلم را میشکنند و جز تو مرهمی نیست ...قسم به لحظه ای که مرا میفروشند و جز تو خریداری نیست ...قسم به لحظه ای که تنهایم میگذارند و جز تو همراهی نیست ...قسم به لحظه ای که دوستم ندارندو عاشقی جز تو نیست ...من دوستت دارم ..خدای مهربانم ...!مرهمم باش، خریدارم باش، یارم باش، عاشقم باش ...

تو خیمه خواب بودم خیلی آروم که پیچید تو گوشم سر صداشون نمیبردند دگر گوشواره هاموخودم میبخشیدم به دختراشون گذشت و گم شدم تو بیابون آخه از غافله جامونده بودم یکی اومد برم گردوند بابا ولی کاش همان جا مونده بودم بد اخلاقن چقد مردای شامی بجای قلب سنگه تو دلاشون با این دستای سنگینی که دارن دلم میسوزه به حال دختراشون یه جوری زد چشام تاره هنوزم جای دستاش یکم بهتر شد اما رد انگشترش رو صورتم موند بابا تو روی نیزه و من روی ناقه تو چشم باز و من دستای بسته بابا چقد شکل همیم بابا نیگا کن منم مثل تو دندونام شکسته یا رقیه مددی

هرکسی هم که تنهایت بگذارد
او هرگز رهایت نمی کند...

دستان خداوندهمیشه بر شانه های توست!
وقتی خدایی این چنین بزرگ و توانا پشتیبان توست

چگونه می توانی غمگین باشی؟

در مورد ظلم هایی که به حضرت زینب شد هر چه بنویسیم کمه زینب علیهاالسلام دختر على و زهرا علیهماالسلام در روز پنجم جمادى الاولى سال پنجم یا ششم هجرت تقریبی در مدینه منوره دیده به جهان گشود، در پنج سالگى مادر خود را از دست داد و ازهمان دوران طفولیت با مصیبت آشنا گردید. در دوران عمر با بركت خویش، مشكلات و رنج هاى زیادى را متحمل شد، از شهادت پدر و مادر گرفته تا شهادت برادران و فرزندان، و حوادث تلخى چون اسارت و... را تحمل كرد. این سختى ها از او فردى صبور و بردبار ساخته بود. معمولا پدر و مادر نام فرزند را انتخاب مى كنند، ولى در جریان ولادت حضرت زینب علیه